Ақ Олимпиада дегенде еске Ванкувердегі Ақ Олимпиадаға қатысты көп сын айтылғаны еске түседі: біреу кекетті, біреу ұрысты – «олар жеңімпаздар алқасын қалдық металлдардан жасапты», «спортшыларға арналған тұрғын жайларды да қалған-құтқан материалдан салыпты-мыс». Қойш, әйтеуір, өздерін ғана ойлайтын эгоист халық екен бір. Бәсе, газет-жорнал, ТВ, тіпті, интернеттегі оны-мұны жаңалықтардан да олар туралы неғып естілмейді дейміз-ау.

Сібет жоқ, жылу жоқ, зато, халықаралық дәрежедегі абырой бар. Дамыған елдерден бір қалар емеспіз. Біразел ма, Аустралия ма, Алмания ма – қайсысында су тасығаны?! Бізде де тасып жатыр, нақ! Ия, канешн, бұл – ол елдердегідей табиғаттың тәбәрігі – сюрпраиз емес, но, бірақ, тожы, бір ауылды басып кетті. Қалай деуші еді, әлгі: сыйлықтың ең жақсысы өз қолыңмен жасаған сыйлық па?!

А, исчо, Суданда референдум өтті, Тунисте революция…

Мемлекет те соны таңдады. «Әуелі экономика (тамақ), сосын саясат (тәрбие)». Қытайдың «өтпелі кезеңде өмірге кел» деген қарғысының мағынасын енді түсіне түскендеймін. Бұл тек, бір ғана Қазақстанның проблемасы емес. Мынау Мәскеудегі орын алған соңғы толқулардың да түп негізі – сол: қоғами проблемалардан жастың бойында туындап, қордаланған негатиффтің сыртқа шығуы. Біз бұл кезеңге жеткен жоқпыз. Бірақ, жетіп қалдық. Орыстарда – фашисттер болса, бізде – экстремисттік діндегілер.

Адамның ес жиып, етек жинай бастаған кезінде, рухани демеу іздейтін кезі бар ғой. Ғылымда «пубертатты кезең» дейді мұны. Осы шақта кез-келген рух немен қоректенеді бізде? Не мектептен, не мемлекеттен, не үйден «қорек» жоқ. Кетеді қаңғыбас иттей әр қоқысты бір аралап.

«Сана» деймісіз? Ия, әгәраки, Құдай тағала бәріне бірдей сіздікіндей сана бергенде, жер бетінде жұмақ орнар еді ғой. Тап сіздікіндей ізгі ниет берсе, тайпа-тайпа, ел-ел болып бөлінбей-ақ, тұтас бір жерді жалпағынан мекен етер едік. Олай емес екен, ендеше, санасыз қалың тобырға арналған мемлекет саясаты болуы керек. Бірақ, бәрін мемлекетке жаба салуға болмайды.
Кеңес Үкіметін қанша жамандаса да маған ұнайтын бір жері бар, ол – идеология. Мейлі жаман болсын, мейлі, жақсы болсын – идеология керек. Бәлки, сондай бір ізгілікке, адамгершілікке шақыратын идеология болса, біздер – көшеде темекі тартып тұрған белі бесіктен шықпаған балаға жиіркенішпен, не таңданыспен қарауымызды қойып, жанашырлық танытармыз. Ал, әл-әзірше, Сократ синдромымен ешкім ауыруға құлықты емес.

Жастардың өз-өзіне қол жұмсақ жатқандарының да, олардың теріс ағымға кетіп қалып жатқандарының да, басқа да бұрыс жолға түсіп жатқандарының да себебі сол – қоғамның немқұрайлығы. Ия, біз немқұрайлымыз. Бір-бірін «Сүлеймен патшаның әскері келеді, абай бол, бауырым!» дейтін, құмырсқа екеш, құмырсқадай жанашырлық жоқ бізде. Ия, біз сондаймыз! Бір өзің кешіре гөр, Құдай!