Унитазда мәнерлеп сырғанау – 9.0

Бүгін Азиада алауының эстафетасы Атырау арқылы өтіп барады. Дұрысында оны Приозерскке не Семейге жіберу керек еді. Және оны қарапайым халықтың эстафетасы етіп: бірі – мұз қатқан унитазын жылытып алса, бірі – сол алауға тамақ пісіріп алар еді, ал, үшіншісі үшін бұл көңілге бір демеу болар еді. Әйтпесе, Атырауда табиғат райы ертең көктемгі реңк: әрі кетсе, 5 градустық аяз. Әлгілермен салыстырғанда алаудың қадірін біле қояр ма екенбіз, дегенім ғой…

Ақ Олимпиада дегенде еске Ванкувердегі Ақ Олимпиадаға қатысты көп сын айтылғаны еске түседі: біреу кекетті, біреу ұрысты – «олар жеңімпаздар алқасын қалдық металлдардан жасапты», «спортшыларға арналған тұрғын жайларды да қалған-құтқан материалдан салыпты-мыс». Қойш, әйтеуір, өздерін ғана ойлайтын эгоист халық екен бір. Бәсе, газет-жорнал, ТВ, тіпті, интернеттегі оны-мұны жаңалықтардан да олар туралы неғып естілмейді дейміз-ау.

Сібет жоқ, жылу жоқ, зато, халықаралық дәрежедегі абырой бар. Дамыған елдерден бір қалар емеспіз. Біразел ма, Аустралия ма, Алмания ма – қайсысында су тасығаны?! Бізде де тасып жатыр, нақ! Ия, канешн, бұл – ол елдердегідей табиғаттың тәбәрігі – сюрпраиз емес, но, бірақ, тожы, бір ауылды басып кетті. Қалай деуші еді, әлгі: сыйлықтың ең жақсысы өз қолыңмен жасаған сыйлық па?!

А, исчо, Суданда референдум өтті, Тунисте революция…

Кешір, Құдай!

Бірінен соң бірі. Арасына күн суытпай. Кетіп жатыр, кетіп жатыр.Неге? Әр оқиғаны жеке дара қарастырып, әр жастың өзіне қол жұмсауының себептерін де субъективті саралауға болады. Бірақ, бәрібір, бәріне ортақ фактор бар ғой. Бар! Балалардың қараусыз қалуы. Қай-қай мағынасында да. Мемлекет те, ата-ана да, мұғалімдер де – ешкім де жастардың тәрбиесімен айналысып жатқан жоқ.